Radmila Savićević je bila srpska pozorišna, filmska i televizijska glumica. Uživala je veliku popularnost i naklonost publike i smatrana je jednim od simbola jugoslovenskog glumišta.

Rođena u Kruševcu 8. februar 1926. godine kao Radmila Milenković. Po završetku škole postala je član Kruševačkog pozorišta sa kojim je gostovala po celoj Jugoslaviji. Godine 1947. pridružila se Niškom narodnom pozorištu gde je igrala u predstavi Kola mudrosti – dvoja ludosti Aleksandra Ostrovskog, da bi se potom vratila u Kruševac. Komitet je vratio u rodni grad uz obrazloženje: Zašto bi Rada zabavljala Nišlije, kad može i naše? Godine 1956. postaje stalni član pozorišta u Nišu i tu igra u oko četrdeset komada. Savićevićeva je kasnije priznala da je u to vreme maštala da karijeru nastavi u Sarajevu, ali kada joj je Meša Selimović, direktor Sarajevskog narodnog pozorišta, ponudio angažman, ona je odbila. 

Najpoznatija je bila kao glumica u Molijerovim komadima, kao Ana u Vasi Železnovoj Maksima Gorkog i kao Sarka u Nušićevoj Ožalošćenoj porodici. Pedesetih godina dvadesetog veka Radmila igra u pozorištu i lagano kroji lik glumice koja se najbolje snalazi u komičnim ulogama. Negde u to vreme postaje prvakinja Beogradskog dramskog pozorišta i upravo u Beogradu, uz veliku pomoć i nagovor reditelja Aleksandra Đorđevića, upoznaje prednosti filmske umetnosti. Dvadeset godina po dolasku u prestonicu, Radmila je priznala da je uvek držala da je odluka o napuštanju rodnog Kruševca i Niša bila smela. Kako kaže, tamo je ostavila sve što je godinama stvarala – od doma do popularnosti, da bi došla u Beograd, gde je morala sve ispočetka. Hrabru odluku podstakla je jaka želja da se oproba u svim medijima, budući da su je mamili i televizija i film. Glumica još dodaje da nikada zbog toga nije zažalila.

Prvu ulogu na filmu Radmila je dobila kao Leposava u Mica i Mikica, ostvarenju Vlade Petrovića i Jovana Konjovića iz 1961, pored Dare Čalenić, Đuze Stoiljkovića i Ružice Sokić. Sledeće godine igrala je u televizijskom filmu Tri priče o Džefu Pitersu reditelja Aleksandra Đorđevića. U naslovnoj ulozi bio je Miodrag Petrović Čkalja, dok je Savićevića, u pretežno muškom sastavu, dobila priliku da zaigra glavnu žensku ulogu. Filmski portal IMDb navodi da je Radmila ostvarila sporedne uloge u filmovima Prozvan je i V-3, Dr i Saša. Glumica je igrala i razrednog starešinu u filmu Višnja na Tašmajdanu. Iako epizodna, uloga u tom jugoslovenskom bioskopskom hitu donela je popularnost na nivou republike. Do kraja decenije, Savićevićeva je gostovala u jednoj epizodi TV serije Sačulatac, opet pored Čkalje, i u seriji Samci iz 1969, koja nije zaživela posle emitovanja prve sezone. Malo zapaženija bila je opet kratkotrajna TV serija Levaci iz 1970. godine, gde je Radmila igrala Vuku Radović u sedam od ukupno deset epizoda koliko je snimljeno.

Godine 1971. Radmila Savićević dobila je epizodnu ulogu u dugovečnoj TV seriji Operacija 30 slova, koja se na RTS-u emitovala od oktobra 1969. do maja 1974. godine. Više od 100 epizoda serije bile su informativnog i obrazovnog karaktera, a voditelji i učesnici bili su poznate ličnosti, poput Seke Sablić, Duška Radovića, Arsena Dedića i drugih. U isto vreme igrala je Matildu u akcionoj komediji Moja luda glava, zatim Ajku Gašić u popularnoj jugoslovenskoj komediji Bubašinter, u seriji za decu – S vanglom u svet, kao i u tinejdžerskoj seriji Diplomci - lik gazdarice Savke. Sledeće godine se više okrenula filmu, pa je prihvatila ulogu Tereze u drami Milojeva smrt, kao i uloge u slabo zapaženim filmovima Vreme konja i Ljubavni slučaj sestre jednog ministra, pored Ružice Sokić. Sokićeva je iste godine igrala u filmu Žuta, koji se kasnije postao kruna njene karijere i doneo je brojne nagrade, između kojih i najprestižniju Zlatnu arenu za glumicu godine na Filmskom festivalu u Puli. Savićevićeva se osvrnula na nevelik broj nagrada i priznanja u njenoj karijeri rekavši da je kritika nikada nije volela. Glumica je smatrala da je kritičari drže za novo i anonimno lice. Kritika nije bilo u izobilju, a opet bilo je i pohvala i pokuda. Savićevića je rekla da kao što dobre kritike nisu mogle da je uspavaju, tako ni one loše nisu mogle da je obeshrabre, pošto je oduvek čvrsto bila na nogama i stajala iza svih likova koje je tumačila.

Godine 1973. od januara do marta, emituje se serija „Kamiondžije”, u kojoj Radmila ima sporednu ulogu, uz Pavla Vuisića i Miodraga Petrovića Čkalju. Savićevićeva je tumačila lik Violete, agresivne i neobrazovane, ali nadasve snažne i dobrodušne žene iz naroda, koja je zaljubljena u Paju Čuturu, te hoće da ga uzme za muža. Serija je bila toliko popularna da je posle nekoliko godina doživela nastavak. Svo troje glumaca došli su tako do najviše tačke u svojim karijerama, uživajući status vodećih jugoslovenskih glumačkih zvezda. Mnoge Radmiline scene postale su kultne — scena u kojoj nagovara Jareta da joj pomogne da se venča sa Pajom, a on, ne shvativši da ona sebe ima u vidu za mladu, priznaje da namerava da Paju oženi svojom svastikom (Ovo je konj, a ovo je ona), zatim mesto gde joj pevačica Lepa Lukić objašnjava kako se valja šminkati, te na kraju scena u kojoj ona dolazi u kuću Jarića, daje Jaretu pare da Paju izvadi iz zatvora i traži mu da joj se zakune da neće reći Paji ko mu je pomogao.

Posle sveopšteg uspeha TV serijala Kamiondžije, Radmila počinje da misli da film ipak nije put kojim joj je suđeno da pođe i odlučuje da ostane na televiziji. Iste godine – 1973. – igra u dve epizode mini–serije Naše priredbe, ali i u komediji Draga tetka Gordana Mihića, pored Rahele Ferari.

Uporedo sa Kamiondžijama, na RTV Beograd se emitovala i serija Pozorište u kući – televizijska drama o porodici Petrović, koju čine Rodoljub (Đuza Stoiljković), mladić sa sela, i njegova žena Olga (Stanislava Pešić), devojka iz Beograda, zatim njihov sin Borko i Olgina majka, Snežana Nikolajević (Olga Ivanović), koja bi bila primer beogradske predratne dame visokog porekla. Najčešće mesto na kome se rađao humor ove socijalne drame sedamdesetih bio je upravo odnos zeta iz provincije i tašte iz Beograda, naročito kada na zetovu stranu dođe njegova majka, Vuka Petrović (iz izmišljenog sela Pržogrnaca), koju je tumačila upravo Savićevićeva, a koji će kasnije postati prototip za sve njene veće uloge. Naime, Vuka Petrović je sve što Snežana Nikolajević nije - neuka, prostodušna, neotesana, dobrostiva i plemenita, dobra kuvarica, pobornih seoskih vrednosti.

Pozorište u kući počelo je sa prikazivanjem pre Kamiondžija – čak 21. oktobra 1972. godine – ali je potonja serija ipak naišla na masovniji odziv publike. Tokom godina koje će doći, Pozorište dobija prevlast, prvenstveno zbog svoje dugovečnosti – serija je snimana i emitovana sve do 1984. godine, nakon 84 epizode. Godine 2007. snimljen je i nastavak u kome je uloga Rođe pripala Draganu Bjelogrliću, uloga tašte Tanji Bošković, a majka-Vuke Mileni Dravić (koja je ujedno bila deo i originalne postave iz sedamdesetih, kao gospođa Delač). Ipak, dvehiljaditih Kamiondžije ponovo postaju popularnije, svakako zbog anualnog repriziranja na RTS–u.

Međutim, kada je u pitanju karijera same Radmile Savićević, kako i istoričari, tako i sama glumica smatra da je važnije bilo Pozorište u kući, budući da je ime Vukosave „majka–Vuke” Petrović postalo generacijski upamćeno. Savićevićeva je kasnije govorila da joj ljudi prilaze na ulici i kažu: „Jao, majka–Vuko, kako dobro igrate tu Živadinku u Boljem životu!” Radmila kaže da je u sećanju ljudi ostala upamćena kao majka–Vuka iz prostog razloga što svako ima majku, i što je svako u tom liku tražio onaj miris detinjstva, onu toplinu koja mu nedostaje.

Godine 1975. igrala je u seriji Đavolje merdevine, ponovo sa Pavlom Vuisićem, i sa Verom Čukić u glavnoj ulozi, a zatim i u filmu Dragi, budi mi nepoznat - sa Svetlanom Bojković i Žikom Milenkovićem, Radmilinim višedecenijskim dobrim prijateljem. Godinu dana kasnije, na poziv Zdravka Šotre, pridružila se sporednom ulogom ekipi filma Džangrizalo koju su činili Zoran Radmlović i Vesna Čipčić, a igrala je i ženu u nezapaženom Sve što je bilo lepo Slobodana Šijana.

Radmila je još jednom potvrdila svoj status jednog od najprepoznatljivijih lica sa malog ekrana prihvativši ulogu u dečjoj TV seriji Babino unuče, koja je počela sa prikazivanjem na Badnje veče 1977. godine. Kroz trinaest epizoda koje je režirao Timoti Džon Bajford prati se dečaštvo nesigurnog Joce koji sa svojom bakom Tomanijom odlazi iz malog šumadijskog sela da se nastani u Beogradu. Kao i prethodno, u Pozorištu u kući, i ovde se humor bazira na sudaru urbanog i ruralnog, jedino što je u Babinom unučetu taj sudar manje bezazlen, budući da je prikazan iz perspektive deteta i kroz najčešće surovi tok odrastanja. Za razliku Beograđana koji su u Pozorištu zabavni i nespretni, ovde su malograđani i neprirodni. Savićevićeva je ovom ulogom gotovo postala baka nacije, pošto je serija bila reprizirana svake godine, na veliko oduševljenje mlađe generacije.

Iste godine glumica prihvata minornu ulogu u izuzetno uspešnom Specijalnom vaspitanju – debitantskom filmu Gorana Markovića i Branislava Lečića. Sledeće uloge bile su joj u filmu Dvoboj za južnu prugu, Tigar, zatim u ženskoj TV seriji Jedini dan, koja nije zaživela. Radmila je za svoj poslednji projekat sedamdesetih odabrala kratki TV film, Zlatan lančić, u kome je platno delila jedino sa Merimom Isaković.

Zapamćene su njene uloge u predstavama "Zona Zamfirova", "Ivkova slava", "Gospođa ministarka", "Inspektorove spletke", "Sabirni centar" i "Poltron". Televiziskoj publici ostaće upamćena po ulogama u tv serijama: Kamiondžije, Pozorište u kući, Babino unuče, Vruć vetar, Bolji život i Srećni ljudi.

Bila je udata za glumca Božidara Savićevića.

Nagradu Dobričin prsten nikada nije dobila, budući da joj, kako je sama govorila, filmski kritičari nikada nisu bili naklonjeni. Nagradu Žanka Stokić dobila je 2003. posthumno. Ostala je upamćena po ulogama baka i dobronamernih, prostodušnih žena sa sela.

Preminula je 8. novembra 2001. godine. Sahranjena je četiri dana nakon toga u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

VREME U KRUŠEVCU

KURSNA LISTA

Vrednosti Indeksa Berza

KRUŠEVAC DETALJNIJE
TRSTENIK DETALJNIJE
VARVARIN DETALJNIJE
ALEKSANDROVAC DETALJNIJE
ĆIĆEVAC DETALJNIJE